Η Αλόη Βέρα έχει αναγνωριστεί για τις θεραπευτικές της ιδιότητες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Σύγχρονες μελέτες έχουν τεκμηριώσει την αποτελεσματικότητά της για διάφορες παθήσεις υγείας, όπως η αρθρίτιδα, η υψηλή χοληστερόλη, η διάμεση κυστίτιδα/σύνδρομο πόνου της ουροδόχου κύστης, η μη βακτηριακή προστατίτιδα, ο χρόνιος πυελικός πόνος, τα εγκαύματα από ακτινοβολία, οι καρδιοπάθειες, ο διαβήτης και οι διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος. Ιδιαίτερα οι διαβητικοί συνιστάται να παρακολουθούν στενά τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα όταν χρησιμοποιούν συμπυκνωμένες μορφές Αλόης Βέρα λόγω της δυνατότητάς της να μειώνει σημαντικά τις ανάγκες σε ινσουλίνη.

Η ιατρική χρήση της Αλόης Βέρα υποστηρίζεται στη ιατρική βιβλιογραφία για πάνω από πέντε δεκαετίες, με τα οφέλη της να έχουν καταγραφεί ακόμη νωρίτερα σε βοτανικά και φυσιοπαθητικά κείμενα. Η επιστημονική έρευνα επιβεβαιώνει τις αντιβακτηριακές και αντιμυκητιακές ιδιότητες των ενώσεων που βρίσκονται στην Αλόη Βέρα. Πολλές μελέτες και αναφορές περιστατικών υποστηρίζουν επίσης τη χρήση της στη θεραπεία ελκών από ακτινοβολία και στάση σε ανθρώπους, καθώς και εγκαυμάτων και κρυοπαγημάτων σε ζωικά μοντέλα. Η σύγχρονη κλινική εφαρμογή της Αλόης Βέρα ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, μετά από αναφορές για την αποτελεσματικότητά της στην επούλωση εγκαυμάτων από ακτίνες Χ και ράδιο.

Θεωρούμενη ως το «φυτό του εγκαύματος», το «φυτό της ιατρικής» και το «μυστηριώδες φυτό» από τους ιθαγενείς Αμερικανούς, οι ιατρικές χρήσεις της Αλόης Βέρα ήταν ιδιαίτερα εκτιμημένες. Ιστορικά αρχεία δείχνουν τον Αριστοτέλη να προτρέπει τον Μέγα Αλέξανδρο να κατακτήσει τη Σοκότρα για να προμηθευτεί την Αλόη Βέρα για τη θεραπεία τραυμάτων στρατιωτών. Οι αρχαίοι ιατροί τη συνταγογραφούσαν για πλήθος παθήσεων. Σουμεριακοί πηλοί από περίπου το 1750 π.Χ. και παλαιότερες απεικονίσεις που χρονολογούνται από το 4000 π.Χ. απεικονίζουν τη χρήση της στην ιατρική. Οι Αιγύπτιοι τη λάτρευαν ως το «Φυτό της Αθανασίας», και μέχρι το 1500 π.Χ. ο Πάπυρος Έμπερς περιέγραφε θεραπείες με βάση την Αλόη Βέρα για διάφορες ασθένειες. Η χρήση της εξαπλώθηκε στη Περσική Αυτοκρατορία μέχρι το 600 π.Χ., επηρεάζοντας τις ιατρικές πρακτικές σε όλο τον αραβικό κόσμο και την Ινδία.

Περισσότερα για την Αλόη Βέρα – Το Φυτό

Η Αλόη Βέρα, επιστημονικά γνωστή ως *Aloe barbadensis miller*, είναι ένα είδος παχύφυτου φυτού από το γένος *Aloe*. Αναπτύσσεται άφθονα σε τροπικά, ημιτροπικά και ξηρά κλίματα σε όλο τον κόσμο. Χαρακτηρίζεται από τα παχιά, σαρκώδη φύλλα της που περιέχουν ένα διαυγές ζελέ, το οποίο συνδέεται κυρίως με τις θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού. Τα φύλλα της Αλόης Βέρα έχουν μικρά δόντια στα άκρα και μπορούν να φτάσουν μήκος 12-19 ίντσες. Το ίδιο το φυτό είναι ανθεκτικό στην ξηρασία, καθιστώντας το δημοφιλή επιλογή τόσο για ιατρικούς όσο και για γεωργικούς σκοπούς.

Τα θεραπευτικά οφέλη του ζελέ της Αλόης Βέρα προέρχονται από τη πλούσια σύνθεσή του σε βιταμίνες, μέταλλα, αμινοξέα και αντιοξειδωτικά. Περιέχει βασικές βιταμίνες όπως η Βιταμίνη Α (βήτα-καροτένιο), C και E, που είναι αντιοξειδωτικά. Επίσης, διαθέτει Βιταμίνη Β12, φυλλικό οξύ και χολίνη. Τα μέταλλα που βρίσκονται στην Αλόη Βέρα περιλαμβάνουν ασβέστιο, χρώμιο, χαλκό, σελήνιο, μαγνήσιο, μαγγάνιο, κάλιο, νάτριο και ψευδάργυρο. Αυτές οι ενώσεις συμβάλλουν στις αντιφλεγμονώδεις, αντιβακτηριακές και αντιιικές ιδιότητες του φυτού, καθιστώντας το αποτελεσματικό στην επούλωση πληγών και στη θεραπεία διαφόρων δερματικών παθήσεων.

Το διαυγές ζελέ μέσα στα φύλλα της Αλόης Βέρα εξάγεται για διάφορες χρήσεις, όπως προϊόντα περιποίησης δέρματος, διατροφικά συμπληρώματα και φυτικά φάρμακα. Αυτό το ζελέ περιέχει πάνω από 75 πιθανώς ενεργά συστατικά, συμπεριλαμβανομένων βιταμινών, ενζύμων, μετάλλων, σακχάρων, λιγνίνης, σαπωνινών, σαλικυλικών οξέων και αμινοξέων. Μεταξύ αυτών, οι πολυσακχαρίτες στο ζελέ της Αλόης Βέρα έχουν αναγνωριστεί ότι παίζουν βασικό ρόλο στην ενυδάτωση, την επούλωση και τις αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις. Επιπλέον, η ασεμάνναν, ένας σημαντικός πολυσακχαρίτης, υποστηρίζει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και έχει αντιιικές ιδιότητες.

Επιστημονικά, ο μηχανισμός μέσω του οποίου η Αλόη Βέρα ωφελεί το δέρμα και θεραπεύει εγκαύματα περιλαμβάνει την ικανότητά της να ενισχύει τη σύνθεση κολλαγόνου και την αναγέννηση του δέρματος. Η εφαρμογή της σε εγκαύματα όχι μόνο μειώνει τον χρόνο επούλωσης αλλά και περιορίζει το σχηματισμό ουλών βελτιώνοντας την ελαστικότητα και την ακεραιότητα του δέρματος. Αυτή η αναγεννητική ικανότητα επεκτείνεται στη θεραπεία παγωμάτων, ψωρίασης και επιχείλιου έρπητα, αναδεικνύοντας το ευρύ θεραπευτικό δυναμικό του φυτού.

Πέρα από την τοπική χρήση, η Αλόη Βέρα καταναλώνεται επίσης σε διάφορες μορφές, όπως χυμός, που προβάλλεται για τις πεπτικές, αποτοξινωτικές και ενισχυτικές του ανοσοποιητικού ιδιότητες. Ωστόσο, η από του στόματος λήψη της Αλόης Βέρα απαιτεί προσοχή λόγω πιθανών παρενεργειών, όπως γαστρεντερικές ενοχλήσεις και πιθανές αλληλεπιδράσεις με φάρμακα. Η αποτελεσματικότητα της Αλόης Βέρα, τόσο τοπικά όσο και από το στόμα, υπογραμμίζει τη σημασία της στην παραδοσιακή και σύγχρονη ιατρική ως φυσική, συμπληρωματική θεραπευτική επιλογή για ένα ευρύ φάσμα παθήσεων.